browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Αντιφώνηση της χειροθεσίας μου

Posted by on 10 Οκτωβρίου 2017

<strong>

Παναγιώτατε,

Τὴν ὥρα τῆς εὐδοκίας τῆς Ἐκκλησίας μόνο εὐχαριστία καὶ δοξολογία ἁρμόζει.
Ὅμως στὶς σημαντικές του στιγμὲς ὁ καθένας, ἄθελα, ἀναδράμει ἀνακαλώντας τὴν προέλευση καὶ τὴν καταγωγή του. Ἀνατρέχω λοιπὸν στὴ γενέτειρα· στὴν παιδικὴ εὐδαιμονία τῆς συντροφιᾶς τοῦ ἀδελφοῦ μου στὰ ἀκρογιάλια τοῦ Πύργου, τὸν λόφο τῆς Ἁγίας Ἄννας, ὅπου καὶ Σεῖς ὑπήρξατε φρουρὸς τῆς φλόγας τῆς καντήλας της. Ἀνατρέχω στὰ χρόνια τῆς ἀνατροφῆς, ὅταν οἱ γονεῖς μου ἐκτὸς ἀπὸ τὰ πρῶτα γράμματα μοῦ δίδα-σκαν καὶ τὸν βηματισμὸ στὰ μονοπάτια τῶν χαλεπῶν καιρῶν. Ξαναπροσεύχομαι μὲ τοὺς ταπεινοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ ἱεροπρέπεια καὶ εὐλάβεια ὑμνοῦσαν τὸν Θεὸ στὰ διάσπαρτα στοὺς κάμπους, τὰ βουνὰ καὶ τ’ ἀκρογιάλια ἐξωκκλήσια μας. Στ’ αὐτιά μου οἱ φωνὲς τῶν συμμαθητῶν καὶ οἱ νουθεσίες τῶν καθηγητῶν τῆς Κεντρικῆς Σχολῆς τῆς Ἴμβρου, ποὺ μὲ προετοίμασαν γιὰ τοὺς μεγάλους ὁρίζοντες τῆς σοφίας καὶ τῆς ἠθικῆς τῆς Μητέρας Σχολῆς στὴ Χάλκη· τὴ Θεολογικὴ Σχολή: σταθμὸ καὶ πυξίδα γιὰ ὅσους κάθισαν στὰ θρανία της κι ἔζησαν τὴν κατάνυξη τοῦ Ἑσπερινοῦ ὅταν οἱ ακτίνες τοῦ δύοντος ἡλίου ἀναδεύονται στὸ ἀναθρῶσκον νέφος τοῦ θυμιάματος συνοδεύοντας τὴν προσευχή.
Κι ὕστερα ἡ Θεσσαλονίκη, φιλόξενο καταφύγιο τὴν ὥρα τοῦ ἀναπάντεχου κατατρεγμοῦ: ἡ δεύτερη πατρίδα. Μισὸς αἰώνας ζωῆς στὴν πόλη αὐτὴ σημαδεύτηκε ἀπὸ τὴν εὐπρόσδεκτη ὑποδοχὴ καὶ τὴν ἀνεπιφύλακτη ἀποδοχή. Δὲν μὲ ξεχώρισε ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς, οἱ ὁποῖοι μοῦ προσέφεραν κάθε δυνατότητα καλλιέργειας καὶ ἀνάπτυξης, πρόθυμοι καὶ ὁλόθυμοι συνεπίκουροι σὲ κάθε προσπάθεια: σπουδές, ἐπαγγελματικὴ καὶ οἰκογενειακὴ ἀποκατάσταση, πνευματικὴ παρουσία καὶ ἀνάδειξη.
Σὲ τοῦτο δῶ τὸ μοναστήρι, ὄαση ἀνάπαυλας τὰ χρόνια τῶν ἰατρικῶν σπουδῶν, βρῆκα συντροφιὰ καὶ ἀνακούφιση στὸν τότε ἡγούμενό της – ξένος κι αὐτὸς στὴ Θεσσαλονίκη. Βάλσαμο στὴν ξένη οἱ αναμνήσεις μας ἀπὸ τὴν ἀνεπανάληπτη ζωὴ τῆς Τροφοῦ Σχολῆς, ἡ ἀνάγνωση ποιητικῶν πονημάτων καὶ ἡ προσδοκία τῆς ἵδρυσης τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν, στοῦ ὁποίου τὸ συμβούλιο μὲ ἐνέταξε ἡ ἐπιείκειά Σας.
Ἂν ὅμως ἡ ὄαση τῶν Βλατάδων ὑπῆρξε καταφύγιο τῶν ἀνησυχιῶν τῆς νεότητας, κοινωνὸς τῆς μυστηριακῆς καὶ εὐχαριστηριακῆς ζωῆς τῆς γείτονος Ἁγίας Ἀναστασίας, στὴν ὡριμότητά μου καταφεύγω στὴ χάρη της σὲ κάθε ἀντιξοότητα τῆς ζωῆς καὶ τῆς δημιουργίας. Τῆς δημιουργίας, τοῦ ἀγώνα τῆς μετουσίωσης τῶν ἀνθρωπίνων καὶ τῆς ἐξεικόνισης τοῦ προσώπου τῆς γενέτειράς μας· τῆς μικρῆς Ἴμβρου τῶν μεγάλων ἀναστημάτων, μὲ πρῶτον Ἐσᾶς. Τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, τὸν Πατριάρχη τῆς ἀνεπιφύλακτης ἀγάπης καὶ τοῦ ἀπροκατάληπτου διαλόγου, τὸν Πατριάρχη τῆς διαφύλαξης τῶν θεσμίων τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς Συνάντησης μὲ τὸ Μυστήριο καὶ τῆς Μεγάλης Συ-νόδου, τὸν Πατριάρχη τῆς διδασκαλίας τῶν δικαιωμάτων τοῦ Δημιουργοῦ, τὸν Πατριάρχη ὁ ὁποῖος ἔκανε βίωμά του τὴν Πλατωνικὴ διατύπωση τῆς Σωκρατικῆς φιλοσοφίας: Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσι.
Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸ ποὺ μὲ ἀξίωσε νὰ ζήσω, στὰ δίσεκτα χρόνια τῆς πατρίδας μου, τὴν αἴγλη τὴν ὁποία τῆς προσέδωσε ἡ λαμπρὴ προσωπικότητα τοῦ Ἰμβριώτη Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Νοιώθω εὐτυχὴς καὶ περήφανος ποὺ κάθισα στὰ ἴδια θρανία μ’ Αὐτόν, ψάλαμε στὰ ἴδια ἀναλόγια καὶ περπατήσαμε μαζὶ στὰ μονοπάτια καὶ τὶς ρεματιὲς τῆς γενέτειράς μας.
Δοξάζω τὸν Θεὸ γιὰ τοὺς γονεῖς ποὺ μοῦ ὅρισε καὶ μὲ ἀνάστησαν, τοὺς καθηγητὲς ὁ ὁποῖοι κατηύθυναν τὰ βήματά μου καὶ μοῦ δίδαξαν τὰ μυστήρια τῆς ἰατρικῆς τέχνης, τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους ποὺ μὲ ἐμπιστεύτηκαν καὶ μὲ συμπαραστάθηκαν.
Τὸν εὐχαριστῶ γιὰ τὴν καρτερία καὶ τὴ συντρόφευση τῆς συζύγου μου στὴ δημιουργική μου προσπάθεια καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη τῶν παιδιῶν μου στὴν Ἴμβρο, ποὺ ὑπογραμμίζει τὸ χρέος μου.
Παναγιώτατε,
Τώρα ἐδῶ, μιὰ δρασκελιά ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν καὶ μέσα στὸ τέμενος αὐτὸ τῆς λατρείας τοῦ Θαβωρείου Φωτός, ἀναλογιζόμενος τὴ μηδαμινότητα τοῦ ἀνθρώπου μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο τῆς Κτήσης καὶ τὸν χρόνο τοῦ Δημιουργοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐλαχιστότητά μου μπροστὰ στὴν ἱστορία τοῦ Γένους, στὴν κεφαλή τοῦ ὁποίου ἡ ἱστορία Σᾶς ὅρισε
φιλῶ μὲ βαθύτατο σεβασμὸ τὸ χέρι Σας

Γιῶργος Ξεινὸς
Μονή Βλατάδων, 26 Σεπ. 2017

Σχολιάστε